preload img

Loading...

full screen background image
هنگ
ساز « هنگ-Hang » یا « هنگ درام – Hang Drum‌ » سازی ضربه ای و خودصدا ( ایدیوفون – Idiophone ) هست که در واقع ویژگی ساز های خودصدا این هست که صدای این گروه از ساز‌ها از طریق بدنهٔ ساز و با ضربه ‌زدن ، مالش دادن ، کشیدن و یا لرزاندن قطعات ساز تولید می‌شه ، نه از طریق ارتعاش سیم و یا دمیدن هوا . ساز های خود صدا خودشون به چند دسته تقسیم میشن که به ساز خودصدای ضربه‌ای ، سایشی ، ضربی ، انقباضی ، خراشی ، تکانی (لرزشی و تکانی) و کوبشی میشه اشاره کرد . « هنگ » سازی خودصدا و ضربه ای – سایشی هست که گوناگونی زیادی در تولید صدا بوجود آورده . ساز « هنگ » برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ میلادی توسط سابینا اسشارر و فلیکس روهنر در شهر برن سوئیس ساخته شد و در سال ۲۰۰۱ میلادی در شهر فرانکفورت آلمان رونمایی شد . این ساز از دو نیم پوسته ی فولادی تشکیل شده و شکلی شبیه به بشقاب پرنده رو در ذهن تداعی میکنه و بدون هیچ وسیله ی ویژه ای و تنها با دست نواخته میشه . در شکل دهی این ساز ، از برخی از اصول فیزیکی بکار رفته شده در طراحی ساز Steelpan [تصویر در اینجا] استفاده شده اما ویژگی‌های منحصر به فردی به این ساز افزوده شده و در این طرح تازه ، ترکیب صداهای منحصر به فردی قابل شنیدن هست و البته انگشتان دست جای چکش ، چوب یا پتک رو گرفتن . این ساز که ۵۲ سانتی متر قطر و ۲۴ سانتی متر ارتفاع داره ، روز به روز در حال تکامل هست و در سال های ۲۰۰۳ ، ۲۰۰۵ ، ۲۰۰۶ ، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ نسخه های دیگه ای از اون ساخته شد . همین موضوع باعث شد تا ساز هایی با اختلاف نوسانات صدا شکل بگیره و به واسطه ی تغییر کیفیت صدا در ساز های مختلف ، در برخی اجراها از دو مدل ساز گوناگون استفاده می شه و کنسرتی با چند نسخه از یک ساز شکل می گیره . این ساز همیشه کوک می مونه و نیازی به کوک کردن منظم نداره . البته ساز های نسل دومی که ساخته شدن ، کوک رو بهتر از نسل اولیه ی ساز هنگ نگه می دارن اما اگر این ساز به زمین بیفته ممکنه که از کوک خارج بشه . اما ساز های نسل دوم ِ هنگ چه ویژگی هایی دارن ؟! نسل دوم هنگ درام علاوه بر بدنه ی فولادی ، پوشش نازکی از جنس فلز برنج داره که نسل اولیه نداشت . تا الان بیشتر از هفت هزار نسخه از ساز هنگ بوسیله ی موسسه ای که مخترعانش راه اندازی کردن ، ساخته شده و نوازنده های این ساز با تکنیک های گوناگونی در حال گسترش این ساز هستن . در واقع بخش بسیار بزرگی از این هفت هزار نسخه رو جزو ساز های نسل دوم ِ هنگ درام رده بندی کردن و احتمال میره که نسل جدیدتر این ساز ها نواهای متفاوتی رو ارائه بدن که باعث گسترش این ساز میشه . البته به نظر می رسه که صدای این ساز ، در کنار زیبایی ویژه و آرامشبخش بودن ، در صورت تکنوازی ،‌ بعد از مدت زیادی خسته کننده میشه و شنونده میلی برای ادامه ی شنیدن ِ‌صدای این ساز پیدا نمی کنه و در مجموع گویا نوای این ساز به اون اصالت ویژه ی خودش نرسیده . اما در بسیاری از موارد که در کنسرت ها و آهنگ ها ، به ساز های دیگه اضافه میشه ، نوایی غیر قابل باور و لذت بخش رو ایجاد می کنه . به هرحال این ساز هنوز سازی جوان محسوب میشه و راه زیادی برای تکامل در پیش داره . ساز « هنگ » در حال حاضر در ایران موجود نیست و شاید هم بصورت بسیار بسیار محدود در چند ناحیه از ایران ، توسط پژوهشگران موسیقی خریداری شده باشه ، اما نوازنده ی ایرانی بصورت رسمی برای این ساز وجود نداره و تا بحال هم شناخته نشده . قیمت این ساز بطور تخمینی حدود ۲۶۰۰ دلار هست و شاید با توجه به نوسانات بازار قیمتش تغییر کنه ،‌اما پیش بینی نمیشه که خیلی از این قیمت فاصله بگیره .